1993 წლის 27 სექტემბერი

ვუძღვნი ლორიკ ბოკუჩავას ხსოვნას

სამასი მეომრით გარბის გენერალი,
ჩექმებზე ამძვრალა ნალი...
რჩებიან უმწეოდ ქალები ბავშვებით,
ვაი, ამათი ბრალი...

ცრემლი გზას იპოვის, იპოვის უთუოდ,
უმანკო, დაღვრილი მწარედ...
ავის მომლოდინე დუმდა ქვეყანა,
მზე აცხუნებდა ცხარედ...

პატრონმა ვერ შესძლო ძაღლის წაყვანა,
დატოვა წუხილით, ურვით...
ძაღლი კი ყოფილა საოცრად ერთგული,
გემს დაედევნა ცურვით...

კაცი კაცს ჭამდა, იყო ღალატი
და ჩასაფრება გზაში...
შავი მოზვერი არ ჭამდა ვენახს,
თუმცა, ის იდგა ზვარში...

სამასი მეომრით გარბის გენერალი,
ჩექმებზე ამძვრალა ნალი...
ცოდვამაც უწია, ცოდვამაც უწია,
ჰქონდა მოყვასის ვალი...

ვალერიან ვეკუა
31.03.2004

რატომ?!

გულზე დაღი ვერ წაშალეს წლებმა და დრომ,
თითქოს ვიღაც მეკითხება: რატომ?! რატომ?!..
ვერაგობა გადაწყვიტე ნუთუ მარტომ?!
მომშხამა და გამაწამა მზაკვრის ჯადომ...

დაიფერფლა სიყვარული ნაფერები,
გულს ატყვია ბზარები და იარები,
ბოღმას მაინც ახლოს აღარ ვეკარები,
თუ დავთვერი, მადლიანი ღვინით ვთვრები..

არის, ვიცი, საიდუმლო რაღაც დიდი,
ზურგში დანით გაგიმეტებს მხოლოდ ფლიდი,
გვერდში მშვიდად მას ვერასდროს ჩავუვლიდი,
ვინ გაამხელს, თორემ მყისვე ნაგანს ვცდიდი.

გულზე დაღი ვერ წაშალეს წლებმა და დრომ,
თითქოს ვიღაც მეკითხება: რატომ?! რატომ?!..
ვერაგობა გადაწყვიტე ნუთუ მარტომ?!
მომშხამა და გამაწამა მზაკვრის ჯადომ...

ვალერიან ვეკუა
16.12.2003

მდუმარებს დრანდა

კოხტასგორაზე შემდგარა ცოტნე,
თვალს მიადევნებს დაღლილ ქვეყანას,
მამულის ხვედრის და ბედის მცოდნეს,
გულს ეფინება კოლხური ნანა...

მტრებს ერკინება, ბორგავს ენგური,
ფეთქავს ჯერ კიდევ კოლხეთის გული,
რა საიდუმლოს იტევს ტეხური?..
ოდიშის პირმშო, მისი ერთგული.

ჩაფიქრებულა, მდუმარებს დრანდა,
ილორს გაჰყურებს წმინდა ალერტი,
წილხვედრ მიწაზე კოლხი რომ გაჩნდა,
რაა კურთხევა ამაზე მეტი?...

ვ. ვეკუა
15.10.03

განიკურნება მალე ლუხუმი

ეკლის გვირგვინი, მჭვუნვარე სახე,
ჩემს გეორგიას დაუგეს მახე...
განიკურნება მალე ლუხუმი,
ფლობს საიდუმლოს დიდი ქურუმი...

ღვთისმშობლის მადლით, რომ გაგვინათა,
იყო ანდრია, სიმონ, მატათა,
მიქაელ გვიხსენ და გაგვახარე,
აღსდექ, ლაზარე! აღსდექ, ლაზარე!

შენ, კავკასიამ, ჩირაღდნად ენთე,
ლეწავს ბორკილებს უკვე პრომეთე...
უფალო, რწმენა ჩაგვიგვირისტე,
რომ ვერ დაჯდება აქ ანტიქრისტე...

დასაბამია ღვთისკაცი ნოე,
ვინც არის ანი, ისაა ჰოე..
მოდი, მიქაელ და გაგვახარე,
აღსდექ, ლაზარე! აღსდექ, ლაზარე!

ეკლის გვირგვინი, მჭვუნვარე სახე,
ჩემს გეორგიას დაუგეს მახე...
განიკურნება მალე ლუხუმი,
ფლობს საიდუმლოს დიდი ქურუმი...

ვ. ვეკუა
17.10.2002

მცხეთის ჯვარი

მცხეთის ჯვარი, მცხეთის ჯვარი,
ცაში რეკავს ქნარი,
უფალმა აქ ჩაახუტა
არაგვი და მტკვარი.
გამიტაცა ჯვარზე ფიქრმა,
საღამოა წყნარი...
მცხეთის ჯვარი, მცხეთის ჯვარი,
უფლის სახლი და საყდარი,
ცას ესწრაფვის, ღმერთს მიელტვის
ქვეყანაზე რწმენის ფარი.
ვერ ჩააქრეს, კვლავ ანთია
ჯვარში უფლის კელაპტარი.
მცხეთის ჯვარი, მცხეთის ჯვარი,
იბერია უკვდავია, გააბწყინებს ზენაარი.
რეკავს ზარი, რეკავს ზარი...
ეპოქაა საოცარი,
გზას გვინათებს ნინოს ჯვარი,
მცხეთის ჯვარი, მცხეთის ჯვარი.

ვ. ვეკუა
04.10.2002

ნიკალა

ნიკალა დღესაც დადის თბილისში,
აბანოთუბანს სწვევია ახლა,
ნარიყალაზე უთუოდ ავა,
იქიდან უნდა სიონს დანახვა...

კინტომ მეტეხთან გაშალა ბადე,
ვარდი ყვაოდა ისევ ვერაზე,
ამოიწვერა მზე დილით, ადრე,
რეკენ ზარები ელიას მთაზე...

ათინათებენ სხივები მტკვარზე,
ცრემლი სდით კლდეებს აქვე, აღმართზე...
ხმას მდინარისას ყურს უგდებს ტატო,
ესაუბრება მტკვარს მწირი, მარტო.

ლექსი მიუძღვნა მერანს, საყურეს,
იცლება ტივზე აზარფეშები...
ამოიწვერა მზე დილით, ადრე,
კინტომ გაშალა მეტეხთან ბადე...

ვ. ვეკუა
ქ. თბილისი
11.08.07

"ავაზამ ძუძუ აწოვა ბახუსს"

ნარცისებს, იებს და ყოჩივარდებს
აპრილში დავკრეფ, კვლავ შენ მოგიძღვნი,
ნუთუ გამხდარა ნუგეში ძვირი,
ასე იოლად რომ დაგავიწყდი?...

კვლავაც ინათებს აღმოსავლეთით,
ვარდებს დაცვარავს დილის ცრემლები,
ალალს თუ კვებავს მადლი იმედით,
რაა სიკეთე ამაზე მეტი?...

"ავაზამ ძუძუ აწოვა ბახუსს",
ცრემლით ვასველებ აწმყოს და წარსულს.
ხან ვჭირისუფლობ მე ქოსა გახუს,
ემხვარს დავსტირი, რაინდს, მარტოსულს...

ლანდებთან ლაციცს თუ გადავურჩი,
ისევ ინათებს აღმოსავლეთით,
ალალს აწოვებს ძუძუს იმედი,
რა არის მადლი ამაზე მეტი?..

ვ. ვეკუა
26.03.08