გამოსათხოვარი დედასთან

ოჯახს ედექი მოამაგედ, ბურჯად და ფარად,
ირგვლივ ამიტომ ყოველივე რარიგ გიყვარდა...
მარადისობას შეუერთდი ასე ანაზდად,
სიკვდილს სიცოცხლე შეერკინა-მყიფედ გადატყდა...

იყავ მოშიში მაცხოვრისა და მადლი გწამდა,
შუბლზე ნათელი გეფინა და ღმერთი გფარავდა...
გულში დარჩები ჩაკირული, ცოცხალი მარად,
ხსოვნა იქნება უწმინდესი ჩემს თანამგზავრად...

ვ. ვეკუა
ქ. თბილისი
14.07.2005 წ.